ویژگی مشترک طرحهای مسکن مهر و طرح مسکن ملی را باید در پر سروصدا بودن این پروژهها و همچنین تمرکز بر ساخت خانه در زمینهای حاشیه شهرها (زمینهای 99ساله) جستوجو کرد.
کانون سکونت فقرای مسکن در شهرها، «تحریم داخلی» شده است. مطابق دادههای رسمی مربوط به تعداد وامهای تولید مسکن حمایتی که طی سه سال گذشته از شبکه بانکی به دو طرح «مسکن دولتی»و «نوسازی بافتفرسوده» و همچنین به «سازندههای معمولی بازار» پرداخت شده است، سهم نقاط فرسوده شهرها (کانون فقرا) زیر یکدرصد بوده است.
عمده تسهیلات و منابع مالی دولتها طی سالهای گذشته به ساخت مسکن حمایتی در زمینهای 99 ساله یعنی حاشیه شهرها سوق داده شده؛ این درحالی است که تامین و آماده سازی زمین در این مناطق به شدت هزینهبر بوده است. مطابق اصل 31 قانون اساسی داشتن مسکن متناسب با نیاز، حق هر فرد و خانواده ایرانی است. وجود این اصل در قانون اساسی کشور باعث شده تا دولتهای مختلف طی 4 دهه اخیر طرحهای متعددی را برای افزایش دسترسی آحاد جامعه به مسکن مناسب اجرایی کنند؛ در عین حال در برنامههای توسعهای کشور نیز به تامین خانه برای گروههای مختلف و به خصوص اقشار کمدرآمد تاکید شده است. بهرغم اجرای طرحهای متعدد در زمینه حمایت از خانهدار شدن آحاد افراد جامعه، اما نتیجه مطلوب حاصل نشده و با گذشت زمان، فاصله زمانی افراد برای دسترسی به خانه سال به سال زیاد میشود. در این شرایط بخش قابلتوجهی از عموم مردم جامعه با فقر مسکن مواجه هستند؛ بخشی از این اقشار در زمره محرومان نیز قرار دارند.