متخصصان توسعه عامل عقب افتادگی اغلب استانهای مرزی و عدم توسعه پیدا نکردن آنها را انزوای جغرافیایی میدانند.
سفر مسعود پزشکیان به سیستان و بلوچستان، اعتراف تلخی را به همراه داشت. آقای پزشکیان گفت: «برای من بهعنوان یک ایرانی و مسئول کشور، پذیرش وضعیت زابل و سیستان و بلوچستان قابل قبول نیست. این وضعیت، به هر شکلی که شده، باید اصلاح شود.» آنچه رئیسجمهوری درباره سیستان و بلوچستان مطرح کرده، واقعیتی است که درباره دیگر شهرهای مرزی ایران هم مصداق دارد. با وجود تلاشهایی که پس از انقلاب برای رفع محرومیت از مناطق کمترتوسعهیافته انجام شده، گسترهای از کشور که شامل حوزههای مهمی همچون مناطق و نواحی مرزی است، به دلایلی از قبیل انزوای جغرافیایی، ناهماهنگیها، ناامنیهای ناشی از جنگ و عوامل محدودکننده امنیت سرمایهگذاری، از چرخه توسعه بازماندهاند و با وجود قابلیتهای فراوان، شاخصهای توسعه در آنها در سطح مطلوبی نیست.
در نتیجه این وضعیت، در حال حاضر اغلب شهرهای مرزی ایران گرفتار فقر و توسعهنیافتگی هستند. در اغلب مناطق مرزی، بیکاری و حاشیهنشینی بیداد میکند. خشونت به وفور قابل مشاهده است و نابرابری در همه اشکال آن وجود دارد. در این گزارش با مشورت دکتر سیدعباس احمدی، استاد دانشگاه تهران به این پرسش پاسخ میدهیم که چرا استانهای مرزی پیشرفت نمیکنند.
منبع: تجارتنیوز